موسسه نجوم و علوم اسلامی کبریا

اين سياره ظاهری شبیه به ستاره دنباله دار دارد.

به گزارش واحد مرکزی خبر  به نقل از شبکه تلویزیونی الجزیره انگلیسی، این سیاره اوسایروس  نام دارد و بخشی از منظومه شمسی محسوب نمی‌شود.

سیاره اوسایروس صدو پنجاه و سه سال نوری با زمین فاصله دارد.

این سیاره هر سه و نیم روز یک بار در مدار خورشیدی خود گردش میکند که در این صورت، سرعت آن حدود بیست و پنج بار بیش از سیاره عطارد است که نزدیکترین سیاره به خورشید محسوب می‌شود.

سرعت سیاره کشف شده به حدی است که دمای سطح آن به دوهزار درجه سانتیگراد  می‌رسد. 

آنچه فالکون 9 را از پرتاب‌های قبلی متمایز می‌کند این است که کاملا توسط یک شرکت خصوصی ساخته شده و کنترل می‌شود. این اولین نمونه از نسل تازه‌ای از موشک‌های خصوصی است که ممکن است در آینده سفر به فضا را به امری عادی بدل کنند. موشک 60 متری فالکون 9، یک کپسول آزمایشی را در ارتفاع 256 کیلومتری از سطح زمین قرار داد.
چارلز بولدن، مدیر سازمان فضانوردی آمریکا گفته است که این پرتاب به مثابه گام مهمی در تلاش‌های حمل و نقل تجاری به فضا است و شرکت سازنده را یک قدم به ارائه خدمات باربری به ایستگاه بین‌المللی فضایی نزدیک‌تر می‌کند.

دکتر وایتهاوس، خبرنگار و نویسنده علمی می‌گوید: "این شروعی تحسین برانگیز است. مسلما راکتی تحسین‌برانگیز است که با پول بخش خصوصی با حمایت ناسا ساخته شده است. با توجه به این که فناوری فضایی در آمریکا درحال رسیدن به بلوغ است، ناسا احساس می‌کند لازم نیست برای کار تکراری ارسال تدارکات به ایستگاه بین‌المللی فضایی هزینه کند."

او می‌افزاید: "برای همین آنها امیدوارند که اسپیس اکس با راکت فالکون و همچنین شرکت اوربیتال ساینسس بتوانند ظرف چند سال آینده، زمانی که شاتل‌ها بازنشسته شدند، بار و مواد مصرفی را به ایستگاه فضایی تحویل دهند. و به نظر می‌رسد که این شروع خوبی داشته و این امید هست که این هدف عملی شود."

یک سخنگوی اسپیس اکس، پرتاب این موشک را تحولی نویدبخش برای برنامه فضایی آمریکا توصیف کرد.

به گزارش آسمان پارس، بعضی کارشناسان این پرتاب موفقیت‌آمیز را آزمونی کلیدی در زمینه توسعه موشک‌های تجاری تلقی کرده‌اند. موشک‌هایی که قابلیت انتقال بار و فضانوردان را دارند.

اما این که آیا واقعا اسپیس اکس بتواند به زودی وظیفه حمل بار به فضا را به عهده گیرد یا نه همچنان محل تردید است.

هرچند صنایع خصوصی از دیرباز برای ناسا موشک ساخته‌اند، اما فالکون 9 نه فقط توسط بخش خصوصی ساخته شده، بلکه توسط آن اداره هم می‌شود. تمایز مهم دیگر آن هزینه پایین‌تر است.

اما هرچند کارشناسان انتقال بار به فضا را در توان یک شرکت خصوصی می‌بینند اما انتقال فضانورد به فضا را موضوعی متفاوت تلقی می‌کنند.

دکتر وایتهاوس می‌گوید: "طرح ناسا برای تمرکز مجدد برنامه فضایی بر سپردن امور به شرکت‌های خصوصی، در زمینه انتقال بار به نظر فکر خوبی می‌رسد، اما چیزی که خیلی مسئله بزرگی خواهد بود انتقال فضانوردان به فضا است. زیرا انتقال فضانوردان نیازمند مجموعه استانداردهای کاملا متفاوت و عمکرد بالایی توسط فضاپیما است و هنوز نمی‌توان گفت که بخش خصوصی می‌تواند به خوبی دولت‌ها از پس این کار برآید یا نه."

به گزارش مهر، پلانک برای کشف منشاء جهان هستی به فاصله‌ای یک میلیون مایلی فرستاده شده و ماموریت آن بررسی سن، محتوی و روند تکاملی جهان هستی به واسطه مطالعه بر روی بقایای به جا مانده از انفجار بزرگ است.

در ماه سپتامبر سال گذشته اولین تصاویر از این تلسکوپ به زمین ارسال شد که در آن نواری از نورهای قدیمی و کهن در میان آسمان به ثبت رسیده بود؛ اکنون پلانک تصویری کامل از آسمان را ثبت کرده است.

این تصویر آنچه که در ماورای زمین به چشم تجهیزات حساس به نور پلانک مرئی دیده می‌شوند را به تصویر کشیده است. بخش غالب این تصویر بخش‌های بزرگی از کهکشان راه شیری است. خط افقی درخشانی که از میان تصویر عبور کرده، صفحه اصلی کهکشان راه شیری، جایی که زمین و خورشید در آن قرار دارند را نمایان کرده است. همچنین در این تصویر می‌توان انفجارهای عظیمی از ابرهای غبار کیهانی را نیز مشاهده کرد.

بر اساس گزارش بی بی سی، دانشمندان برای تحلیل و بررسی این تصویر سال‌ها زمان صرف خواهند کرد تا شاید دریابند جهان هستی چگونه به شکل کنونی‌اش دیده می‌شود.

به گفته محققين در "کالج امپریال لندن" آنچه در این تصویر دیده می‌شود ساختار گازی و غباری کهکشان راه شیری است که اطلاعات عظیمی درباره آنچه در همسایگی خورشید در حال وقوع است را آشکار می‌کند. در عین حال این تصویر اطلاعات زیادی از چگونگی شکل‌گیری کهکشان‌ها در مقایسه با دیگر کهکشان‌ها را در خود به ثبت رسانده است.

به گفته رئیس ایستگاه فضایی بین‌المللی، این سفینه فضایی هنگام چسبیدن به ایستگاه به صورت نامشخص به دور خود می‌چرخید و سپس از ایستگاه فضایی دور و در نهایت ناپدید شد.

این فضاپیمای روسی قرار بود ساعت بیست و پنجاه و هشت دقیقه روز جمعه (11 تير) به وقت مسكو (شانزده و پنجاه و هشت دقیقه به وقت گرینویچ) به ایستگاه فضایي بین‌المللی بپیوندد.

این اعزام که دومین ماموریت فضایی روسیه در سال جدید بود، از مرکز فضایی بایکونور قزاقستان انجام شد.

به گزارش شبكه خبر، این فضاپیما بیش از دو و نیم تن تجهیزات مختلف از جمله غذا، آب، سوخت، تجهیزات تحقیقاتی، میوه، پنیر، شکلات، آب نبات، سی دی فیلم، کتاب و مجله را از سوی خانواده‌های خدمه ایستگاه بین‌المللی برای آنها می‌برد.

نسل جدید فضاپیماهای پروگرس از نظر وزنی سبک‌تر و به سیستم کنترل دیجیتالی که دقت بیشتر در پهلوگیری فضاپیما را امکان پذیر می‌کند، مجهز هستند.

این دنباله‌دار از زمان کشف تاکنون 13 بار به ملاقات خورشید رفته است.

خسرو جعفری‌زاده افزود: پس از دنباله‌دار مکنات یا C/2009R1 که هنوز در آسمان شامگاهی حضور دارد، دنباله‌داری از دسته دنباله‌دارهای با دوره تناوب به نام تمپل 10 پی در آسمان نیمه شب قابل رصد است.

وی به مکان این دنباله‌دار اشاره کرد و اظهار داشت: این دنباله‌دار هم اکنون در صورت فلکی "دلو" و نزدیکی مرز آن با صورت فلکی "حوت" قرار دارد و برای رصد آن به ابزار رصدی مناسب چون تلسکوپ و یا دوربین دو چشمی قوی نیاز است.

به گزارش خبرگزاري مهر، دنباله‌دار "تمپل" در 12 تیر 1252  توسط دو رصدگر به نامهای Ernst Wilhelm و  Leberecht Tempel کشف شد و نام آن را 10P/Tempel گذاشتند.

جعفري‌زاده با تاکید بر اینکه این دنباله‌دار از زمان کشف تاکنون 13 بار به ملاقات خورشید آمده است، یادآور شد: این دنباله‌دار همچنین در 4 جولای 2010 برابر با 13 تیرماه 1389 به حضیض مداری خواهد رسید و در این زمان کمترین فاصله مکانی را با خورشید دارد ضمن آنکه در این روز به بالاترین قدر (درخشندگی) خود خواهد رسید و با ابزار رصدی قابل رصد است.

نیمی از جهان می‌توانند ماه‌گرفتگی‌های جزئی و کلی را بر خلاف خورشید گرفتگی کامل مشاهده کنند. ماه‌گرفتگی جزئی اخیر که از ایران قابل رصد نبود روز شنبه مناطقی از غرب آمریکا تا لبه شرقی آسیا را پوشش داد و فرصت کافی برای تصویربرداری از این پدیده زیبا را برای دوستداران نجوم به وجود آورد.

به گزارش خبرگزاری مهر، بر اساس نقشه‌ای که سازمان ناسا از مسیر این ماه‌گرفتگی ارائه کرده است، تنها بخش‌های غربی آمریکای شمالی و جنوبی و بخش‌های شرقی آسیا از جمله قسمت‌هایی از هند و چین، ژاپن، تایلند، اندونزی و استرالیا قادر به دیدن این رویداد آسمانی بوده‌اند.

نشنال جئوگرافیک اعلام کرده بود طی این رویداد سه ساعته زمانی که گرفتگی به اوج خود برسد، چهره ماه به سرخی خواهد گرائید زیرا تصویری که از این کره به زمین می‌رسد تحت تاثیر شکسته شدن نور خورشید در میان خاکسترهای آتشفشانی برخاسته از آتشفشان مشهور ایسلند باعث تغییر رنگ ماه خواهد شد. پدیده‌ای که در تصاویر نیز به خوبی آشکار است.

ماه‌گرفتگی بعدی که از نوع کامل خواهد بود در تاریخ 21 دسامبر 2010 رخ خواهد داد و در 11 جولای نیز آسمان در انتظار یک خورشید‌گرفتگی کامل قرار دارد.

در ادامه تصاویر زیبایی که از این ماه‌گرفتگی به ثبت رسیده است را مشاهده می کنید:

ماه گرفتگی از آغاز تا پایان

چهره سرخ ماه

تلسکوپ جدید قله آتشفشان "مائویی هالیکالا" آیینه ای 60 اینچی دارد که شاید در مقایسه با تلسکوپ 10 متری "کک" بر فراز قله "مائونا کی" کوچک به نظر بیاید اما دوربین هزار و 400 پیکسلی این تلسکوپ با 1.4 میلیارد پیکسل بر روی تراشه‌ای 40 سانتیمتری برای تصویربرداری خود کار از آسمان شب، بسیار عظیم بوده و هر شب به جستجوی اخترواره‌های خطرناک مي‌پردازد.

به گزارش خبرگزاری مهر، به گفته مدیر تلسکوپ شکار اخترواره، مشهور به Pan-STARRS ،با وجود ابعاد کوچک، این تلسکوپ یکی از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌های حال حاضر به شمار می‌رود.

این تلسکوپ می‌تواند بخشهایی از آسمان را با وسعتی 40 برابر وسعت ماه کامل پوشش دهد. محدوده‌ای که بسیار وسیع‌تر از محدوده قابل پوشش هر یک از تلسکوپهای مشابه زمینی یا فضایی به شمار می‌رود.

شکار اخترواره‌ها در اصل از 13 می 2010، زمانی که تلسکوپ جدید PS1 جستجوی صخره‌های فضایی خود را آغاز کرده، شروع شده است. به گفته مقامات این پروژه آغاز این برنامه درست زمانی بود که "جهان به مکانی امن‌تر برای زندگی تبدیل شد."

اکنون تلسکوپ جدید به ائتلاف علمی PS1 واگذار شده است، گروهی بین المللی از 10 نهاد علمی از آمریکا، آلمان، تایوان، و انگلستان و دانشگاه هاوایی در "مانوا" که ساخت تلسکوپ Pan-STARRS را نیز به عهده داشته است، یکی از اعضای آن به شمار می‌رود.

این تلسکوپ نمونه‌ای آزمایشی از رصدخانه پیشرفته تر P4، تلسکوپی با قدرت چهار برابر تلسکوپ P1  که بر فراز "مائونا کی" در هاوایی قرار خواهد گرفت به شمار می‌رود. انتظار می‌رود تلسکوپ P1 در نخستين جستجویش برای یافتن اخترواره‌ها 75 درصد از آسمان را پوشش دهد.

طی سه سال آینده انتظار می‌رود تلسکوپ جدید 100 هزار اخترواره را شناسایی کرده و میزان خطر ساز بودن هر یک از آنها را برای زمین تعیین کند. این رصدخانه در عین حال باید پنج میلیارد ستاره و 500 میلیون کهکشان را طبقه‌بندی کند.

این تلسکوپ به گونه‌ای طراحی شده تا بتواند در طول یک شب بیش از 500 عکس گرفته و چهار ترابایت اطلاعات را که با حجم هزار دی وی دی برابری می‌کند. به منظور تحلیل و بررسی به مرکز رایانه‌ای "مائویی" ارسال کند. در این مرکز تصاویر قدیمی و جدید با یکدیگر مقایسه خواهند شد تا اجرامی که به تازگی حرکت کرده و یا درخشش آنها تغییر کرده را شناسایی کنند.

اخترشناسان در عین حال امیدوارند بتوانند از این تلسکوپ در شناسایی کوتوله‌های قهوه ای، اخترنماهای دور افتاده و انفجارهای ابرنواختری قدرتمند در کهکشانهای دوردست استفاده کنند.

بر اساس گزارش AP، از میان اخترواره‌های فراوانی که در فضای اطراف زمین در پروازند، تنها 85 درصد از بزرگترین آنها شناسایی شده‌اند و در عین حال در حدود 15 درصد از اخترواره‌های بزرگتر از 140 متر که می‌توانند بر روی زمین تخریبهای منطقه‌ای وسیعی به بار آورند نیز تا کنون ردیابی و شناسایی شده‌اند.